Ik word wakker met het geluid van een flinke stortbui. Als we later die ochtend de bus in klimmen schijnt de zon. Bij onze koffiestop regent het weer en als we daarna de bergpas op rijden, zet ik mijn zonnebril op om te genieten van de besneeuwde contreien van het Kahurangi National Park.
We reizen in zuidelijke richting door de Buller Gorge. In de regen. En de zon. En de sneeuw. En dat in een tijdsbestek van een paar uur.
We volgen de Buller River tot waar deze uitmondt in de Tasmaanse zee aan de westkust bij onze eindbestemming: Westport. Waar we aankomen met: regen. Buiten surfen en een lokale bierbrouwerij bezoeken is hier verder weinig te doen.
Ik kies vandaag voor dat laatste: weinig doen.

Het Wilde Westen
De volgende dag weven we ons een weg door afwisselend het regenwoud en langs de westkust.
Normaliter stopt de bus nog ergens om zeehonden te spotten. Maarr je raad het misschien al: het regent! En we zijn het er als groep unaniem over eens om deze activiteit over te slaan.
Tussen de buien door hebben we fantastisch uitzicht op de ruige zee. Vandaar dat deze ook wel de ‘Wild West Coast’ genoemd wordt.
Als we bij onze volgende tussenstop zijn, de ‘Pancake Rocks and blowholes’ in Punakaiki, is het droog. Lucky us! De ‘loopwalk’ duurt maar 5 minuten, maar je raakt hier niet uitgekeken en gefotografeerd. Je ziet hier stenen/rotsen die zijn geërodeerd door de zee en die -zoals de naam al doet vermoeden- als pannenkoeken op elkaar gestapeld liggen. Dat klinkt misschien een beetje suf, maar is dat alles behalve. De ruige zee stroomt met flinke kracht door de steenformaties en heeft enorme uithollingen gecreëerd die soms wel metershoge waterstralen de lucht in doet schieten. Als ik dit inmiddels net zo indrukwekkend heb kunnen omschrijven als dat het in werkelijkheid was, begrijp je dat we zeker 6 keer zo lang nodig hadden voor de wandeling.
Heel toepasselijk lunchen we hierna in Pancake Rock Café met een stapeltje eetbare pancakes.

We naderen de ‘Southern Alps’ die zich langzaamaan beginnen te laten zien en die mijn hartje sneller doen kloppen.
We stoppen nog even in Greymouth; de grootste plaats aan de westkust. Deze plaats staat in verbinding met de oostkust middels snelweg nummer 7 en met de Tranz-Alpine trein met eindbestemming (vanuit hier gezien) Christchurch. Deze treinrit is benoemd tot één van de tien mooiste treinritten ter wereld en staat inmiddels (ook) op mijn to-do lijstje, want de plaatjes die ik heb gezien en de verhalen die ik er over heb gehoord klinken erg aantrekkelijk.

Westcoast is de best coast
Via allerlei kleine en voormalige goudzoekers- en mijnbouw plaatsjes bereiken we Franz Josef.
Deze plaats is vernoemd naar de Franz Josef gletsjer die ongeveer 5 kilometer verderop ligt. Er zijn veel bijzonderheden aan deze gletsjer: zo ligt hij (maar) 300 meter boven zeeniveau en is daardoor makkelijk(er) toegankelijk vergeleken met vele andere gletsjers. Hij ligt 18 kilometer van de (Tasmaanse) Zee en ìn een regenwoud. Helaas is het ook een keihard feit dat hij sinds 2010 krimpt. Soms tot wel 70 cm per dag en dat is ruim 10 keer zo snel als de meeste gletsjers. Nu hoef je geen hogere wiskunde te hebben gestudeerd om op basis van dit trieste feit uit te rekenen dat deze gletsjer in de nabije toekomst zal verdwijnen..
We arriveren in de namiddag in dit kleine dorpje en na een hele dag zitten, sta ik te trappelen om nog even de benen te strekken. Ik krijg een medereiziger zo gek om met me mee te gaan en we rennen naar de voet van de gletsjer, dit is dus een kleine 5 km enkele reis.
Adembenemend, wat een uitzicht! In tegenstelling tot de waarheid en zou je niet beter weten, lijkt de gletsjer als een grote bevroren rivier op je af te komen. Ik voel me weer eens ontzettend klein en nietig te midden van de met sneeuw en ijs bedekte rotsen, waarvan de toppen nog net beschenen worden door het laatste zonlicht voor vandaag.
Terug bij het ‘Rainforest retreat’ waar we verblijven, dompel ik me in de warme jacuzzi en geniet nog even heel hard na van al het moois wat moeder natuur me vandaag heeft laten (in)zien, terwijl ik uitzicht heb op één van de (nog) besneeuwde bergtoppen die deze avond duidelijk zichtbaar zijn door een bijna volle maan.

Opgewarmd en met een rammelende buik gaan we ons met de hele groep als hongerige wolven te buiten op het Pizzafest! Twee uur lang onbeperkt pizza eten. En wat een timing: deze twee uur valt perfect samen met de twee uur durende happy hour. Wat een feest!
Maar niet te lang, want de volgende ochtend moeten we weer vroeg uit de veren.

Principes en schijnheiligheid gaan voor even hand in hand
Om 8 uur melden we ons bij Glacier Base voor een Glacier Heli Hike.
Op basis van de statistieken is er een kleine 30% kans dat deze doorgaat. Het weer en met name de wind, in verband met het vervoer naar de gletsjer, maakt deze activiteit onzeker.
Aan het weer zal het vandaag niet liggen: we zien weer een strak blauwe lucht en er staat nagenoeg geen wind. Waar het wel even aan ligt is de persoonlijke tweestrijd om dit überhaupt te doen, want die gletsjer verdwijnt niet zomaar. En niet alleen deze gletsjer..
Ik spreek hier nu even vloeiend hypocrisie, want in mijn vorige blog zat ik nog leuk te vertellen over een vrijwillige sprong uit een vliegtuigje. Maar nu we (letterlijk) dichterbij het vuur komen -door het ozongat- en het om verdwijnende gletsjers gaat, komt de realiteitszin net even harder binnen.

Principes worden voor even opzij gezet, want als ik ze in de ijskast zet ben ik ook weer hypocriet bezig. Na een korte briefing krijgen we onze uitrusting: een waterdichte overjas en –broek, wollen handschoenen, dikke warme wollen sokken, stevige weinig charmante bergschoenen en stijgijzers.
We moeten alleen nog even op de weegschaal en krijgen allemaal een polsbandje met een code. Op basis van die code en ons gewicht is de helikopter ingedeeld. Voor het instappen wordt er gevraagd wie een extra letter ‘F’ op zijn bandje heeft staan. Blijk ik één van de twee te zijn die dat heeft… Spannend…
Die F staat voor Frontseat. Ik ben de gelukkige die de heenweg co-piloot mag zijn! Lucky me!
De helikoptervlucht is kort, maar krachtig. Wat mijn schuldgevoel goed doet, maar komt met geweldig uitzicht op dit natuurgebied waarin alle verschillende soorten natuur de revue weer eens passeren: zee, duinen, uitgestrekte weide, regenwoud, bergen, gletsjer, sneeuw...
En daar sta je dan op de Franz Josefgletsjer!
De stijgijzers worden onder gebonden en onze outfit wordt compleet gemaakt met een wandelstok. Het is nog vroeg en fris. Zeg maar gerust koud. Herkenbare kou met de zon nog achter de bergen. Maar wanneer deze zich op een gegeven moment laat zien, zorgt dit niet alleen voor dat extra beetje warmte, maar ook hele mooie uitzichten. En foto’s.
We spenderen een kleine drie uur op en door de gletsjer en zijn crevassen (kloven in de gletsjer). Wederom een overweldigend stuk(je) moeder natuur!
Bij terugkomst bij Glacier Base blijken we ook nog toegang te hebben tot de Hot Pools. Hier maken we dan ook dankbaar gebruik van om weer op te warmen en (na) te genieten.

On the road again
Na twee nachten in Franz Josef gaat de reis weer verder en hebben we een lange dag op wielen voor de boeg. Om deze draagbaarder te maken was Romeo goed voorbereid. Hij had ons een aantal nummers op laten schrijven in verschillende categorieën en op basis daarvan een playlist samen gesteld. Voorbeelden van deze categorieën waren onder andere: ons favoriete nummer, minst favoriete (waar iedereen -heel slim- zijn op één na minst favoriet had ingevuld) en een happy-song. Dit resulteerde in een erg afwisselende lijst.

We laten de westkust achter ons en rijden over de bergachtige en nog jonge Haast Pass, met de macarena en justin bieber op de achtergrond en doorkruisen vervolgens het ruige Mount Aspiring National Park, met mister Bombasticen de Friends theme song..
Een jonge bergpas, want door de afgelegen ligging en zijn ruigheid ligt deze weg er pas sinds 1965. Dit is de enigste weg om de Southern Alps te doorkruizen. Begonnen aan deze 400km lange weg werd er al in 1929, een werkgelegenheidsprojectje van de staat. Geheel geasfalteerd werd deze weg pas 66 jaar later,in 1995.
Onbeschrijfelijk weer. Ik zit aan het raam geplakt en raak niet uitgekeken. Deze rit mag eeuwig duren. Met de meest willekeurige liedjes uit de speakers en niet meteen die, die je voor zo’n fantastisch mooie rit zou kiezen, maar hierdoor zijn ze vanaf nu wel voor altijd verbonden aan deze momenten.

Verzin het allemaal maar..
We stoppen regelmatig weer bij stuk voor stuk adembenemende lookouts.De eerste deze vroege ochtend is een viewpoint met uitzicht op de Fox Glacier.
Je moet je voorstellen: een uitgestrekte lichtgroen gekleurde weide, nog maar deels verlicht door de opkomende zon. In de verte een streep met donkergroen gekleurde bomen die piepklein lijken door de nog donkerder groen gekleurde bergen er achter, waar boven weer diverse lagen witte bergtoppen uit torenen en een gletsjer: de Fox Glacier. In een oorverdovende stilte. Je hoort alleen het kraken van onze voetstappen over de rijp wat op alles zit wat we om ons heen kunnen zien. Sprakeloos staan we daar, alleen elke uitademing verraden door het wolkje wat achter blijft in de lucht.
Zucht..

Aan de kust bij Ship Creek, net voordat we de Haast Pass op rijden, op een grote aangespoelde boomstronk aan een (stenen)strand eten we onze lunch. Ondertussen vermaakt door een aantal dolfijnen die voor de kust langs duikelen.
Een laatste wandeling brengt ons bij de Thunder creek falls in het Mt Aspiring NP. Voor ons ligt de Haast River die ons scheidt van deze 96 meter hoge waterval welke in de rivier neerklettert.
Het schijnt wanneer je voor een minuut naar een bepaalde plek in de waterval kijkt, je –voor een splitsecond- hetzelfde effect ervaart als wanneer je een synthetische drug zou nemen. Een gratis tripje! Natuurlijk wordt dit gretig door ons, armzalige backpackers, uitgeprobeerd. Langzaamaan hoor ik kreten om me heen als “Wow” “Yes, man” en “Sick” en begint iedereen één voor één kortstondig te trippen. Bij mij blijft ieder effect uit, hoe vaak ik het ook probeer. Het deert me niet, ik zit inmiddels in mijn eigen ‘natural high’door alles wat ik vandaag gezien heb.

In de late namiddag rijden we langs een van de grootste meren van het zuidereiland. Aan de rechterhand het 45 km lange en 312m diepe Lake Wanaka en even later aan de linkerhand de 35 km lange en 410m diepe Lake Hawea.
Wanneer we aan het einde komen van deze -en ik zal het dit keer kort en beknopt houden maar wel in hoofdletters om het de eer aan te doen die het betaamd- PRACHTIGE meren, komt er ook een einde aan deze roadtrip. Met een overweldiging aan natuurschoon arriveer ik toch wel een beetje moe, maar héél erg voldaan terug in de bewoonde wereld: in Wanaka.

Ps: meer bijbehorende foto's staan hier:http://tetontour.reismee.nl/fotos/2417136/nieuw-zeeland-2/